رباعیات

دنیا(2) بتتون تمام سیم و زری- ره                       دنیا را به تمامی دویدم ، برای سیم و زر

سر گوشکی باتن با آه و ناله کری- ره                     در گوش کر با آه و ناله ، نجوا کردم

آتش دوتن بمرد ، هیزم تربا  (4)                     آتش افروختم خاموش شد زیرا هیزمش تر بود

وازی ماکرون ، ژوغصته خاکستری- ره(6)             بازی می کنم ، از غصه با خاکسترش

دل بی غم و شرمندگی هرگز منبو                          دل بی غم و شرمندگی هر گز نمی شود

بی جرم و خطا بندگی هرگز منبو                           بی جرم و خطا ، بندگی هر گز نمی شود

بی برمه و آهی(7) دل منا شو هرگز                        بی گریه و آه ، دل باز نمی گردد هرگز

بی آتش و او زندگی هرگز منبو                               بی آتش و آب ، زندگی هرگز نمی شود

ا بی کس و تو بی کس ، کو برون (8)                       من بیکس و تو بی کس من کس چه کنم

تا سرخه وله بجاد بو(9) خس کوبرون                        تا سرخ گل (ی) بجا بود خس چکنم

با اون خط و زلف و چشی مخموری(4) کودار              با آن خط و زلف و چشم مخموری که داری

ریحون منگن(5) سنبل و نرگس کو برون                 ریحان نمی خوام ، سنبل و نرگس چه کنم

 اون روز کو کاروان(6) جون بار کرن                           آن روز که کاروان جان ، بار کنند

در راهی عدم قافله ایوار(7) کرن                              در راه عدم قافله را به شبگیر رسانند

ا اشتر لاغرون(8) و مو بار پره                                من شتر لاغر هستم و بار من پر است

ترسون کو سری پلی(9) مو وادار کرن                   میترسم که سر پل من را وادار(به توقف کنند)

کی وصفی(10)ته یا علی مشی کرد بیون                  کی وصف تو یا علی توان کرد بیان

بر عالمیون به بیچی وصفی ته عیون                         بر عالمیان شده است وصف تو عیان

هر جا متژون بهری ته ای شیر(11) خدا                     هر جا میدوم بهر تو ای شیر خدا

ته اسبه مگن ببین(12) و اون اسبه نی یون                 می خواهم سگ تو باشم و آن سگ نیستم

دست و دل و دین و جون حلالی ژومدون                  دست و دل و دین و جان را حلال وار                          

                                                                      (همچون ثروت و ملک طلق خودم)با و میدهم

ا هرچی(13) دارون به یادیگاری ژومدون                من هرچه دارم به یادگاری به او می دهم

هر دل کو درست نی یه(1) نبو ویتری یه              هر دل که درست نیست نباشد بهتر است

ان اشکنه مرغنه به عیدی ژو مدون(2)                   این تخم مرغ شکسته را به عیدی به او میدهم

حیف از ته کو(3) تو یار وفادار نی یی                   حیف از تو که تو یار وفادار نیستی

دل ما گیر و سرمدی تو دلدار(4) نی یی               دل را میستانی و رها می کنی، تو دلدار نیستی

هر روز(5) میا و دل مبر عالمی پی                          هر روز میائی و دل از عالم میبری

ته دل به همن(6) خشه کوبیکار نی یی                    دلت بهمین خوش است که بیکار نیستی