تا گذشتهای نه چندان دور در روزهای پایانی اسفندماه شخصی موسوم به «حاجی فیروز» و «سرور» در بازار شهر سمنان فرا رسیدن بهار طبیعت و سال نو را به همگان تبریک نوید میداد.
او بر اسب چوبی مزین به پارچههای رنگارنگ سوار میشد و با شادمانی مضامینی را بدین شرح بیان میکرد؛ ارباب منی سمبلی بلیکم، ارباب منی سربالایی هی کن، ارباب منی بزبز قندی، ارباب منی چرا نمیخندی.
جمعی از نوروزخوانان نیز چهره خود را با ذغال سیاه میکردند و با دست گرفتن دایره زنگی در محلههای شهر گردش میکردند و ابیاتی را در ارتباط با نوروز میخواندند. این افراد از هر خانه هدایایی چون ، گندم، نخود، شاهدانه و … دریافت میکردند.
پخت سمنو از دیگر آیینهای استقبال از نوروز در بین سمنانیها است، این کار با همکاری جمعی از زنان محله و یا وابستگان صورت میگرفته و همچنان ادامه دارد.
سمنو پزان همراه با آداب و اعتقادات خاصی همراه بود و خانوادههای بسیاری برای ادای نذر و یا گرفتن حاجت این کار را انجام میدادند.